Հորինուկ՝ «Հափչի շնիկը»

Մխիթարյան Գոհար

Սովորական մի օր, երբ ես կիսաքուն բռնել էի դպրոցի ճամփան՝ լսեցի ինչ-որ ձայն։ Շրջվելով ես տեսա կլոր աչուկներվ, շագանակագույն ականջներով և սպիտակ մորթիով մի շնիկի։ Նա այնքան անմեղ հայացք ուներ, որ ես չկարողացա նրան թողնել ճամփեզրին։ Եվ այսպես ես ստիպված դասին մասնակցեցի շնիկի հետ։ Մինչ դասը սկսվելը ես խնդրեցի շնիկին , որ չաղմկի և փակեցի պայուսակս ՝ մի փոքր անցք թողնելով շնչելու համար։ Ամբողջ դասի ընթացքում ես շունչս պահած, անշարժ նստել էի, երբ հանկարծ շնիկը հաչեց.

– Հափչի՛, – ասացի ես։ Ուսուցիչը տարօրինակ հայացքով նայեց ինձ և առողջություն մաղթեց։ Դասերից հետո ես գնացի տուն, լավ գիտակցելով , որ մայրիկը չի թողնելու շնիկին տանը պահել, քանի որ եղբայրս շատ փոքրիկ է։ Այդպես մի քանի օր ես և շնիկը միասին էինք գնում դպրոց, և ամեն դասի ժամանակ ես ստիպված տաս կամ քսան անգամ փռշտում էի։ Մի գեղեցիկ հինգշաբթի օր, երբ ես քսանմեկերորդ անգամ փռշտացի տաս րոպեյի ընթացքում ՝ նկատեցի իմ գլխավերևում մտածկոտ հայացքով , մի ունքը վեր բարձրացրած, զննող հայացքով կանգնսծ ուսուցչին, ով նայում  էր պայուսակիս։

Ուսուցչի խնդրանքով ես բացեցի պայուսակս ։ Բոլորը մի պահ զարմացան և տիրեց լռություն։ Լռությունը կոտրեց ուսուցչի  բարձր ծիծաղը։

– Փաստորեն դու՞ ես Հափչի շնիկը,– ժպիտը դեմքին ասաց ուսուցիչը ։

Որոշում կայացվեց, որ շնիկն ապրելու  է մեր դպրոցի բակում, որտեղ մենք բոլորով  նրա համար տնակ պատրաստեցինք։ Եվ ամեն առավոտ երեխաներին դիմավորում էր ամենահավատարիմ, ամենաբարի ու ամենալավ ընկեր՝ Հափչի շնիկը։

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s